İnsanlar kendi başlarının çaresine bakmayı öğrendiler… Kimseden fayda olmadığını, kimsenin zor anda elini uzatmadığını ve arkasından kuyusunu kazmaya çalıştığının bilincinde. Yani insanlar artık boş laflarla karın doyurma zamanını da çoktan geçti. Vaatlerde, siz şöyle yapın daha güzel şeyler olacak, hele bir siz kendinizi gösterin veyahut da siz emek verin karşılığını mutlaka alacaksınız gibi artık herhangi bir anlam ifade etmeyen içi boş süslü laflara aldırış dahi etmiyor. Bir insanı motive etmezseniz, yaptığı her işini eleştirir onun gelişimini böyle engellerseniz bilin ki ondan verim alamazsınız. Elbette kötü işlerini eleştireceksiniz fakat iyi işlerinde de başarısını takdir etmelisiniz ki ondan daha iyi daha güzel başarılar elde edesiniz. En zor anında 'ne yapayım' diyerek işin içinden sıyrılmaya, onu yalnız bırakmaya kalkarsanız; ondan ne bu saatten sonra destek görebilirsiniz ne de onun size olan saygısını tekrar kazanabilirsiniz. Bir işyerinde hepsinin arkasından konuşur, yüzüne başka söylerseniz olmaz. Hepsinin içinde birbirini yüceltecek , itibarlı ve kaliteli cümleler kurmalısınız. İşyeri etiğine aykırı hareket etmemeli, kurallarına uymalısınız ki çalışanlarınız da o kuralların farkındalığını ve bilincini taşıyabilsin. Yok siz   çalışanlarınızla laubali olup başka bir çalışanınızın arkasından atar tutarsanız, yüzüne karşı da edepsizce hiçbir şey olmamış gibi 'bir sıkıntı mı var' derseniz işte o sizin iş ahlakınızın olmayışından kaynaklanır. Oysa siz, hepsiyle birer birer ilgilenir, sıkıntılarını dinler ve yapılabilecekler konusunda fikirlerini alırsanız tabii ki bunu da saygı çerçevesinde yaparsanız o iş yerinde kimse kimsenin arkasından konuşmayı bırakın, birbirlerine hitap dahi ederlerken biraz daha temkinli olurlar ve olumsuzluklarda sıkıca kenetlenmeyi öğrenirler. Bu işler böyledir. Siyasette, özel şirketlerde, esnafta, evde okulda, işyerinde.. kısacası hayatın her alanında bu mekanizma böyle işlerle verim ardından da verime bağlı başarı ve işyeri kimliği kazanılır. Bir işyerinde çalışanlar arası saygınlık yoksa, o işyeri ne başarı, ne kazanç, ne müşteriye saygı ne de verim elde edebilir. Çünkü en baştaki yöneticinin çalışanlarına karşı saygısı yoktur. Böyle bir işyerinin ömrü de uzun olursa gerçekten mucizedir. Ve yine ders alınması gerekir. Gelen bir konuğu ağırlama hususunda biri diğerinin gözüne bakar, o başkasının gözüne bakarsa ne olur tahmin edebilir misiniz? O konuk bu münasebetsizliği bir başka dostuna, o bir başka dostuna derken; iş büyüyüp gider ve 'o işyerinden kimseye hayır gelmez' olur. Öyleyse, müdüründen amirine, kalfasından ustasına, çalışanına temizlikçisine kadar hepsinin sıkıntıları dinlenmeli, sıkıntılarının ve işyeri problemlerinin çözümü noktasında hep birinin ayrı ayrı görüşü alınmalıdır. Bu konuşmalar patron ve işçi arasında kalmalı, bir diğer personele yansıtılmadan o da dinlenmeli ve sıkıntılara objektif çözümler aranmalıdır.
Bu işler böyle gitmezse patron saygısı ve çalışan saygısı sıfırın altına iner. Bu da işyeri saygınlığını ve kurumsal prestiji yerin altına sokar sokar çıkarır. Sağlıcakla, sağlıkla ve saygınlıkla kalın…