Sokrates der ki; sorgulanmamış bir hayat yaşamaya değmez…Ölüm kokusu alanlarımız olmuş ki korku sarmış içlerini ve bu yüzdendir ki endişelerini dışa lanse etmek zorunda kalmışlar günahları belki biraz olsun hafifler diye düşünerek…
Tabi ölüm kapınızı ne zaman çalar bilemezsiniz…Belki yarın belki yarından da yakın…Ama inanın ki hayatınız boyunca ne ekmişseniz onu biçersiniz… Herkes hak ettiği değeri görür ölümünde bile… Ne kadar sevilmişse o kadar saygınlık kazanır öldüğünde.
Geçmişlerindeki kötülükleri şuan yaşlanmanın verdiği iyimserlikle silebileceğine inanıyorsa insanlar… Kesinlikle aldanırlar...Kimse yaşananları unutmaz, unutturamaz… Hele hele yaşadıkları insanın beyninde yer etmişse bundan da asla kaçamaz…Aslında yaşla alakalı değildir bu ölüm korkusu insanın geçmişinin kendisini rahatsız etmesindendir. Psikolojiktir yani..Bu evrensel ve insani bir duygudur. Önüne geçemezsiniz ve yolunu da saptıramazsınız ölümün. Ölümden niye korkayım demiş bir düşünür o geldiğinde zaten ben olmayacağım.
Çok da doğru söylemiş, hiç kimse yaşarken ölümü düşünerek günün geçirmez. Herkes o anın hazzını ala ala yaşar hayatını… Ya yarın ölürsem diye bugünün değerini vererek yaşar.
Doğru da ölüm gelene kadar o anı beklemek ölümden beter olsa gerek… Nasıl bir duygudur ölümü beklemek? Her nefes alışlarınızda ölümü solumak demektir, kalp ritimlerinizin hızlanması demektir, tedirgin olmanız demektir…Farklı bir bakış açısında ölüm korkusu sağlınıza kavuşmanızdır aslında. Neden mi? Alkolden kesilir adam, sigarayı bırakır, temiz hava almaya başlar, sağlıklı beslenmeye özen gösterir. İnancı güçlenir…     Namaz bile kılar…Ama sırf günahlarını temizleyeceğini düşünürse namaz kılarak, nafiledir... Geçmişte yaptığı kötülükleri temizlemez bu yaptıkları...Kalbinin kötülüğünü tüm ömrü boyunca herkese yaşatmış bir insanın ölüm korkusu daha büyüktür. Temizlenemez, aklanamaz, paklanamaz…Tuhaftır ki… Öldürmeyen Allah da öldürmüyor kötü insanları. Hep daha erken veda ediyor hayata iyiler.
Evlatlarına iyi bir ana iyi bir baba olmamış, kalbini iyi tutmamış, acımasız ve merhametsiz olmuş insan ne bekler ki ölümden sonra ne olacağından. Zaten fazlasıyla kötülük yapmış insan ölünce kime yaranacak ki?O yüzden korkmak insana fayda sağlamıyor. Yaşarken düşünmeli insan her yaptığı davranışın bir bedeli olduğunu. Endişelerinizden kurtulmak istiyorsanız, yaşamaktan en çok korktuğunuz şeyin bir gün başınıza geleceğini kabul edin tıpkı ölüm gibi…
Bir bakıma en kötüyü bile dize getiren ölüm korkusu insanları insanlaştıran tek gerçektir.Ölüm gerçektir de insanlar sahte artık..ölüm yaklaştık sonra hayatlarına gerçek hallerine bürünüyorlar sahte hallerinden sıyrılarak..illaki ölüm kapıyı mı çalmalı insan olmak için..Hırs,bencillik,ihtiras,öfke ölümün yaklaşmasıyla biter…
Keşke bunların bitmesi için ölümün yaklaşması gerekmese..insanlar insan gibi davranmayı ve yaşamayı bilse...  Kimse ölümden sonra geri dönmedi..o yüzden kimse ne yaşayacağını bilemez…ama bir gerçek var ki..bu hayatın hazzını doya doya almışsanız ama illaki kötülükle...    Bunların hesabı sorulur mu sorulmaz mı bilemem ama vicdan taşıyan bir insansanız korkmalısınız.. Çoğu kimsenin, hiç yokmuş ve asla olmayacakmış gibi davrandığı, ama kimsenin hiç bir zaman  kaçamayacağı, hayata gözlerini    aşmış herkesin, her canlının bu hayattaki son durağı! Kaçınılmaz gerçek!