Hepimiz zaman zaman emek verdiğimiz, yoluna başımızı koyduğumuz ideallerin gerçekleşemediğinizi izleriz bir köşeden.
Açıkça ifade etmek gerekirse biraz mutsuzluk, biraz küskünlük, azıcık iç burukluğu, boğazda acımsı bir tat, gözlerde yorgunluk ve kalplerde de karışık duygular yoğunluğu vardır. Her yitirilen değerin ardından böyle hissederiz hepimiz.
Sadece kimimiz bunu itiraf etmeye yanaşmıyor olabilir.
Hayatta her zaman her şey yolunda gitmeyebiliyor. Bilirsiniz işte aşk nankördür, hayat nankördür, iş hayatı nankördür. Ama en nankörü de siyasettir azizim. Siyasette konuştun mu doğru konuşacaksın, sustun mu da doğru yerde susacaksın.
 Yoksa ağız dolusu boş lafla konuşsan ne fayda, en konuşulması gereken yerde sussan ne fayda.
Siyasetin de ilmi var felsefesi var nihayetinde. Öyle çarşıdan mahalleden siyaset adamı toplamaya benzemez particilik. Adam akıllı olanlarını bulmak marifet. Sana yakışana ulaşabilmek. Ne olursan ol gel, tamam gel de, azıcık ağırbaşlı gel değil mi yani. Sokak arasında mahalle maçı yapılmıyor, eli yüzü düzgün siyaset yapılıyor inşallah.
Son günlerde iyiden iyiye kızışan adaylık serüveni aldı başını gidiyor ya, hayırlısı bakalım…
Kimileri il başkanlığını bırakıp vekillik macerasına kol sıvarken, kimileri de sağ gösterip sol vurma telaşında. Tabii bir de geriden gelenler var. Bırakılan boşlukların doldurulması da en ilginç olanı. Bir kargaşa, bir telaş…
Giden gidiyor daha yükseklere çıkmak umuduyla.                         Kalanlar da aralarında koltuğu paylaşamıyor. Tabi bu arada herkes güler yüzlü, birbirinin yüzüne gülüyor falan. Aman cicim, canım cicim hesabı.
Ne melet şeydir şu siyaset… Ne yaşım yeter                           sorgulamaya ne de ömrüm yeter anlamaya. Böyle gelmiş böyle gidecek bir düzen.
İşin güzel tarafında da küçük çalkantılar arasında da olsa sonuca baktığında, o küçük topluluklar birleştiğinde ortaya çıkan önemli güçler, başarılar adına ne derseniz işte.
Kırşehir'de de böyle bir siyaset var. Özellikle de iktidar partisinde karışıklıklar gündeme oturuyor. Nedeni biraz meyve veren ağaç taşlanır bakımından, biraz oy oranı olarak gündeme değer bir çoğunluk oluşturmasından ve biraz da çokluk olmanın verdiği bazı kargaşalar. Ama bir şey var ki üzerinde konuşulmaya değer, o da her ne kadar aralarında pürüz olsa da, bir törende yan yana fotoğrafı çekilen insanlar aslında kapalı kapılar ardında birbirlerine diş bileseler de, toplum önünde parti ve toplum çıkarları söz konusu olduğunda birlik olmalarıdır.
O kadar parti üyesi var. Elbette ki aralarında anlaşmazlık olacaktır zaman zaman. Ama asla birinin yaptığı bir açıklamayı diğerinin yalanladığına şahit olmazsınız.
Ki buna en güzel örnek ucube heykel örneğidir diye         düşünüyorum.
Lübnan ve Suriye'deki temaslarının ardından Türkiye'ye dönen Turizm Bakanı Ertuğrul Günay'a “ucube heykel” sorusu sorulduğunda, kendisi “Sayın Başbakan'ın görüşlerine karşı basın önünde bir cevap vermem. Sayın Başbakan'a farklı görüşüm veya bir başka görüşüm varsa ifade ederim.
Siyasi nezaket sanıyorum bunu gerektirir” diyerek gerçek bir konumunu (ne olursa olsun) bilme örneği göstermiştir.
Hiç kimse Başbakan adına konuşma yapmayı bırakın, basın karşısında onun dedikleri üzerine herhangi bir yorum yapmaya bile yanaşmaz.
İşte particilik de bunu gerektirmez mi zaten. Sebebi bu değil midir ülke olarak yıllar sonra koalisyonlardan kurtulup da tek parti iktidarı şansını yakalamamız.
Ve bazı kampanyaların inadına tekrar ezici çoğunlukla aynı sloganlarındaki gibi durmadan yola devam etmeleri.
muhalefet karşı çıkıyor. Tek parti iktidar oldular, ezici çoğunlukları var, kanunları bile değiştirebilirler, eksen kayıyor falan filan. Bir sürü lakırdı. Lakırdı diyorum ama bu onların bu görüşlerini küçümsemek adına değil, sadece boş laf olarak kaldığı için.
 Ee, tamam, muhalefet partisi olarak endişelendiğin noktaları dile getiriyorsun. Belki haksızsın belki de haklı kendince. Ama sonuç nerede? Çözüm önerisi nerede?
Kendi ağzınla söylüyorsun adamlar tek başına ezici çoğunlukla iktidar oldu diye. Bunun karşılığında senin seçmenlerin nerede?
İktidar partisi maddi olanaklar kullanıyor, yaptığı YARDIMLARLA oy topluyor diye bağırıyorsun ya.
 Ee, tamam kardeşim, bu konuda senin icraatların nerede? Hani parayla seçmen topluyorlarmış ya. Yahu bir insan, kendi partisinden olsun olmasın sonuçta Türk topraklarında yaşayan kendi halkına bu kadar hakaret edebilir. Söylesenize öyleyse Türkiye vatandaşlarının yüzde 40 ı satılık mı. Yoksa bir sanatçı (!) beyefendinin dediği gibi yüzde kırkı aptal mı?
İsteyen istediğini konuşup istediği seviyede düşünmekte özgürdür. Asıl aptallık göz önünde duran gerçekleri görmezden gelmeye çalışmaktır. 
Hem bu aptallık meselesinin farklı bir yanı da var. Farzedin de aptal olsun yüzde kırkımız. Diğer akıllı yüzde altmışımız nerede geziniyorlar peki?
Zaman eski zaman değil piirim. Koalisyon kavgaları yordu insanımızı. Bu bakanlıklar benim olsun. Sen de şunları al. Bu seferlik senin dediğin olsun, ama bak diğer oylamada bizim yanımızda yer alacaksınız…
Bunlar geldi başımıza ama geçti çok şükür. Halk arayış içerisindeyken birden bire kendini buldu AK Parti'de . Belki yardımlar etkilidir olabilir demek ki insanımızın yardıma ihtiyacı var. Keşke muhalefet de yardım eli uzatsaydı.
Hatta daha çok uzatsaydı o iktidar olsaydı. Daha çok dert dinleseydi, yeri gelince kavga etseydi,  halkı ötekileştirmeden göstermelik ' çarşaf' açılımı yapmak yerine ciddi ciddi ülkenin çıkarlarına ve bütünlüğüne ters düşmeyen her türlü kişisel özgürlüklere saygı ile bakmayı öğrenebilseydi.