Çocukluk yetişkinliğe giden uzun yolun ilk basamağı. 0–10 yaş arasını kapsayan bu yaşam çizgisinin kısa kesiti, sorunsuz ve sorumsuz bir yaşamdır. Mahallende veya köyünde kendi yaş gurubuna mensup çocuklarla kısa sürede kaynaşıp bazen atadan kalan oyunlarla bazen de kendince üretilen günübirlik oyunlarla sabah çıkılan evden anne babanın çağırmasıyla eve akşam dönülür. Büyüklerin uyarması ile çevreden fazla uzağa gidilmediği için genelde devamlı aynı arkadaş gurubu ile aynı sokakta oynanır. Her an göz önünde, el altındadır. Bu oyunlarda araç olarak bazen anne babanın yaptığı basit oyuncak ve arabalar devreye girer. Kavgalar, küsmeler, oyun bozmalar da çocuk çadır. Ertesi gün yine aynı yüzler aynı yerde dün unutularak toplanır.
Bunlar çocukluğunu yaşayanlar. Bir de çocukluğunu yaşayamayan, arkadaş gurubuna katılamayan, çağın oyunlarını oynayamayan büyük bir kesim var.
Mahallede babasının bakkalını bekleyen Ayşe, köyde çoban babasına yardım için koyun gütmeye çalışan Ahmet. Annesi halı dokurken yardımcı olan Fatma, tarladaki ayçiçeğini kuşlardan koruyan Ali, bunlardan bazılarıdır. Bu çocuklar bazen arkadaş gurubuna giremediklerinden bazen de aile bütçesine bedenen katkıda bulunmak için oyunlardan, oyuncaklardan uzakta kalırlar.
Bu çocuklar oyuncak bilmez, çocuk oyunlarını tadamazlar. Kendi kardeşi ile oynaması bile onlar eğlencedir. Kardeşini Yatırması, uyutması, altını değiştirmesi, avutması onun için oyundur. Oyun arkadaşları bazen kardeşi, bazen koyunlar, bazen de yıkanan çamaşırların serilmesi toplanmasıdır. Tüm bunları yaparken bir oyun tadında yapması onun eğlencesi arkadaşlarıdır.
Kendine özel oyuncakları pek olmamıştır. Kardeşini avutmak için salladığı çıngırak, koyun otlatırken elindeki çubuk yeter onlara.
Yaşamadıkları çocuklukların, görmedikleri çocuk oyunlarını pek de merak etmezler. Bilmediklerinden olsa gerek oyuncakta bilmezler.
Okul çağında tanıştıkları yeni arkadaşlarından gördüğü oyuncaklarla tanışırlar. Özlemin başladığı nokta burasıdır. Küçükken oynayamadığı, belki de ilk defa gördüğü bu nesnelerle haşir neşir olmaya başlar. Arkadaşlarının 3–5 yıl önce oynayıp unuttuğu oyuncaklarla yeni oynamaya başlar. Bu oyuncaklarla buluşma bazen de 10–15 yaşında olur. Hatta birçok kişiden duyduğumuz “çocukluğumu yaşayamadım” diye sitem dolu sözler işitiriz. Toplumda özellikle kırsal kesimde işleri oyun olan çocuklar ne kadar büyürlerse büyüsün içlerinde hep oyuncak ve oyun özlemi ile çocukluklarını yaşarlar. Yaşı ne olursa olsun çocuğuna aldığı bir oyuncağı önce kendi oynayarak geçmişteki özlemi gidermeye çalışır. Oyuncak mağazalarının vitrinindeki oyuncaklara bakarak iç çeken orta yaşlı kimselere rastladığımızda anlarız ki çocukluğunda çocukluğunu yaşamamıştır.